“You have to begin to lose your memory, if only in bits and pieces, to realize that memory is what makes our lives. Life without memory is no life at all, just as an intelligence without the possibility of expression is not really an intelligence. Our memory is our coherence, our reason, our feeling, even our action. Without it, we are nothing.”
Walfleesch à volonté fir d’Haien:
Wat ech witzeg fonnt hunn ass, dass och wäiss Haien sech iwwerfriessen können, doduerch träge gin an bessen d’Orientéirung verléieren. Wen kent dat net wann een eng Kéier zevill giess huet?? Misst een den Haien soen, dass eng Mëttesrascht do hëllefen kann.
An well jo geschwenn Valentinsdag ass: Och bei Haien kann d’Iessen aphrodisiaque Wirkungen hunn, well jo verschiddener definitiv doduerch spatz ginn sin …
Deutsche Sprach’, schwere Sprach’.
Sinn soss net sou en Riesenfan vun Hörbicher, mee lauschteren momentan “Der Dativ ist dem Genitiv sein Tod. Folge 3” (ouni die 2 eischt gehéiert resp. gelies ze hunn). An ech muss soen ech sinn positiv iwwerrascht. Eischten ass d’Thematik wesentlech méi interessant, wéi se op den eischten Bléck schëngt an zweetens ganz witzeg präsentéiert. An et ass schon krass, wéi d’Sproochen haut generell massakréiert gin. Avis aux amateurs also …
Gët et natiirlech och klassesch als Buch:
Rezent Kommentarer