Gedanken zu apps, micropayments an eCommerce am Allgemengen.

Et ginn jo Läit, déi beschwéieren sech iwwert Apps oder den AppStore. Ech verstinn awer net ganz firwat. Well et get jo keen gezwongen, se ze kafen. Wann se dann iwwerhaapt eppes kaschten.

Ech fannen Apps eng wierklech flott, an oft praktesch, Saach. An en immens gudden Moyen fir kreativ Läit et ze erméiglechen fir vun hierer Kreativitéit liewen ze kënnen. Wann se dann eng gutt Iddi hunn an se och gutt emsetzen kënnen! Wou, oder wéi, soss kann een mat engem Spill oder soss enger Applikatioun, déi een fir e puer Euro verkeeft Honnertdausenden vun Euro verdéngen? Ech giff soen néirens.

Micropayments kënnen also funktionnéieren an béid Säiten, dem Verkeefer an dem Keefer, eppes bréngen. Dem Verkeefer Suen mat deem en liewen kann an dem Keefer en Qualitéitsproduit (wou bäi Goûten natierlech ënnerscheedlech kënnen sinn!). An Qualitéit muss ëmmer bezuelt ginn. Soit vun engem selwer (duerch Zäit an/oder Suen), soit duerch Reklammen. An da bezuelen ech perséinlech léiwer eppes, wéi dass ech vun Reklammen bombardéiert ginn (d’Reklammen erauszefilteren ass ähnlech wéi wann een eppes giff klauen – an kontraproduktiv à la longue, well Qualitéit net gratis hierzestellen ass – wann een net schon duerch aner Saachen finanziell ofgeséchert ass).

Duerfir sinn ech och zB bereet fir Musek, Filmer, eBooks an Qualitéitsjournalismus online ze bezuelen. Ennert zwou Konditiounen: (1) d’Präisser mussen raisonabel sinn an (2) d’Bezuelen einfach.

Zu (1): et geet net, dass digital Versiounen sou déier sinn wéi physesch Objeten. D’Vervielfältegen vun digitalem Contenu kascht jo näischt. En plus fällt Verpackung an Transport fort. Also däerf een d’Läit och net fir blöd verkafen an de Präis muss einfach gesenkt ginn. En plus gët jo all Mënsch mat engem Internetuschloss zum potentiellen Client, duerfir kann een jo, theoretesch, x mol méi verkafen.

Zu (2): ech well net ëmmer rem missen meng Kreditkaart uginn oder mech soss irgendwéi registréieren. Bitt Paypal un! Oder vu mir aus och AmazonPayments. Mee et muss einfach sinn. Ee Passwuert, färdeg. Ech hunn dat och schon x ONGen oder gewëssen Siten gemailt, déi zu Spenden fir sech opgeruffen. Baut keng Hürden an. Mat engem Klick muss dat gedoen sinn.

En plus, wann ech fir eppes bezuelen muss, da ginn ech och nees méi selektiv. Ech maache mer Gedanken op ech dat lo wierklech wëll, brauch oder och nëmmen iwwerhaapt gutt fannen. Trotzdem erlaben ech mer awer souvill Fräiheet fir fir d’éischt ze testen op ech eppes gutt fannen éier ech et kafen. Bei Amazon kann een via Kindle App dat éischt Kapitel vun engem Buch downloaden an dann reischt decidéieren op een dat ganzt wëll kafen. Fannen ech super. Ass jo ähnlech, wéi 30 Sekonnen Musik ulauschteren. Bei Serien fannen ech misst par defaut déi éischt Episode gratis sinn. Bei Filmer villäicht déi eischt Véirelstonn.

Och fannen ech et richteg fir Läit fir hier (gutt) Aarbecht ze bezuelen. Mir schaffen jo och net gratis.

Wann awer lo zB een mir d’Méiglechkeet net gët fir eppes direkt online ze kafen, aus wat fir engen Grënn och ëmmer, da ginn ech jo quasi gezwongen fir illegal Methoden ze gebrauchen. Wéi zb, dass ech mer muss amerikanesch Serien illegal eroflueden well ech se net legal online kafen kann. Awer dat ass eng ‘Nout’situatioun. Normalerweis, an ënnert deen uewen erwähnten Konditiounen, sinn ech bereet fir ze bezuelen. Ech muss een mir just, oder opmanst awer, d’Méiglechkeet ginn.

Op der anerer Säit gi mer Freeloader, zumools därer, déi et sech leeschten kéint fir ze bezuelen an déi selwer och net fir lau schaffen, ëmmer méi op d’Nerven mat hierer kannerecher Attitüde, dass sie alles (mir schwätzen vun Entertainment an ‘Luxusartikelen’ hei) missten gratis kréien.

A serious man can be quite boring.

Opmanst wann een den läschten Film vun den Coen Bridder als Referenz hëllt.

Hashem, woeren dat laang zwou Stonnen! Do hunn déi puer gutt Momenter och net vill gehollef.

Wéini léieren ech bei a ginn keng Filmer méi vun hinnen kucken? Fargo an Big Lebowski sinn sou ontypesch Coen-Filmer. E richtegen Coen Film ass ziemlech onverständlech, net immens witzeg an drëchen.

iPad.

Ech hunn mech zwar schon hei zum Thema geäussert, mee ech wëll awer nach e puer Gedanken zum iPad lass ginn an och op e puer ganz interessant Zitater, déi ech um Internet sou fonnt hun, hiweisen.

Fir d’éischt emol ass et ziemlech witzeg ze gesinn, wéi die meescht Geeks (meeschtens och oft professionell Apple-Haasser) nees e Gerät zerappen, dat se mol nach selwer net am Grapp haten an fir dat sie selwer mol net d’Zielgrupp sinn.

Den iPad ass, an dat huet den Jobs oft genuch betount, keen Laptop. Duerfir wäert en och an deenen wéinegsten Fäll, wou en Laptop wierklech gebraucht (an ausgereizt) gët, deen ersetzen. Mee doniewent ginn et immens vill Läit, déi en Laptop hunn mee deen net wierklech brauchen oder suguer wierklech gebrauchen kënnen. Sie hunn e Laptop well sie gären mobil am Internet surfen, hier E-Mail checken oder Filmer kucke wëllen. A net well sie lo do irgendwelch geeky Saachen dropmaachen wëllen. Fir esou Läit ass en iPad geduecht: einfach, stabil, keng Viren. An den Interface kennen se jo schon vun hierem iPhone, deen se, obwuel se keng Geeks sinn, extrem gären hunn a super fannen.

Dat sinn och Läit, déi sech DVDen kafen ginn amplaz Filmer iwwer Torrents erofzelueden. Gëff deenen e schéinen, einfachen Interface an déi kafen och Filmer a Serien online. Suguer ech giff dat man (aus Einfachheet awer och aus Respekt virum Kreativen, deen et gemaach huet – wann de Präis stëmmt).

Perséinlech wäert ech zwar wahrscheinlech waarden bis déi zweet Generatioun vum iPad erauskënt (obwuel ech mer villäicht aus Virwëtz awer deen bëllegesten iPad wäert kafen, ass jo net sou eng riesen Investitioun). Well et ass jo bekanntlecherweis déi zweet Generatioun vun den Apple Produiten, déi wierklech de Marché duerch hier Genialitéit emkrempelt. An dann wäert en jo och endlech zb eng Webcam hunn.

Witzeg fannen ech och die ‘Fehde’ tëschent Apple an Adobe. Natierlech beschränkt dat am Ufank d’Siten, déi en iPad, an och iPhone an iPod, kënnen usteieren, mee et däerf een och net vergiessen, dass Flash a. proprietär ass an b. op Mac an Linux extrem vill CPU verbraucht. Duerfir kann ech verstoen, dass Apple probéiert den HTML5 & CSS ze pushen. Fannen ech gutt. Am Géigensaatz natierlech zu Adobe, déi verzweifelt probéieren dogéint ze halen an souguer deelweis esou wäit ginn, ze behaapten, dass jo dann och zb die meescht Pornositen net méi accessibel wieren, lol! Wéi wann d’Porno-Siten den iPhone verschlof hätten oder nëmmen op Flash ugewiesen wieren …

Ah jo, a wat den Multitasking ugeet, sou stéiert deem seng Absence mech op mengem iPod Touch just, wann eppes net séier genuch gelueden gët a well ech dann waarden muss! Wier dat awer de Fall, firwat misst, oder wéi kéint, ech zum gläichen Zäitpunkt eppes anescht man?

Dat kéint een lo alles nach vill méi am Detail diskutéieren, mee lo mol zu den Zitater:

The Old World: In the Old World, computers are general purpose, do-it-all machines. They can do hundreds of thousands of different things, sometimes all at the same time. We buy them for pennies, load them up to the gills with whatever we feel like, and then we pay for it with instability, performance degradation, viruses, and steep learning curves. Old World computers can do pretty much anything, but carry the burden of 30 years of rapid, unplanned change. Windows, Linux, and Mac OS X based computers all fall into this category.

The New World: In the New World, computers are task-centric. We are reading email, browsing the web, playing a game, but not all at once. Applications are sandboxed, then moats dug around the sandboxes, and then barbed wire placed around the moats. As a direct result, New World computers do not need virus scanners, their batteries last longer, and they rarely crash, but their users have lost a degree of freedom. New World computers have unprecedented ease of use, and benefit from decades of research into human-computer interaction. They are immediately understandable, fast, stable, and laser-focused on the 80% of the famous 80/20 rule.

Is the New World better than the Old World? Nothing’s ever simply black or white.

(source – villäicht een vun deenen beschten Artikelen zum Thema)

Today Apple finally unveiled its tablet computer, the iPad. Thus concludes Phase 1 of the standard Apple new-category roll-out: months of feverish speculation and hype online, without any official indication by Apple that the product even exists.

Now Phase 2 can begin: the bashing by the bloggers who’ve never even tried it: “No physical keyboard!” “No removable battery!” “Way too expensive!” “Doesn’t multitask!” “No memory-card slot!”

That will last until the iPad actually goes on sale in April. Then, if history is any guide, Phase 3 will begin: positive reviews, people lining up to buy the thing, and the mysterious disappearance of the basher-bloggers.

(source)

Once you hit that power button, though, and start looking at apps, you begin to feel the difference. No longer restricted by a 480px x 320px resolution, applications begin to approximate their desktop counterparts in a way we’ve never seen. Instead of focusing on adding a camera or dishwasher, Apple put all of its effort into software, by redefining the UI iPod, Mail, Calendar, Contacts, andevery other default app. They then went a step further and ported all of the iWork apps, including Pages, Keynote, and Numbers to function on the iPad. They did this to set a bar, a standard. To show that it does things that the iPod touch will never be able to do. Think of the apps you use on the desktop—most of these could/will function on the iPad. Apps like Photoshop, OmniGraffle, Coda/Espresso. Even existing mobile/desktop apps, like Tweetie, will become immensely more powerful and usable.

(source)

Current Reading (5)

Och an dësem Buch geet et drëm wéi alles mateneen vernetzt ass an wéi rieseg Systemer interagéieren, for the better and the worse:

Ghost Map: A Street, an Epidemic and the Hidden Power of Urban Networks

Kurzbeschreibung
In “Ghost Map” Steven Johnson tells the story of the terrifying cholera epidemic that engulfed London in 1854, and the two unlikely heroes – anaesthetist Doctor John Snow and affable clergyman Reverend Henry Whitehead – who defeated the disease through a combination of local knowledge, scientific research and map-making. In telling their extraordinary story, Johnson also explores a whole world of ideas and connections, from urban terror to microbes, ecosystems to the Great Stink, cultural phenomena to street life. Re-creating a London full of dirt, dust heaps, slaughterhouses and scavengers, “Ghost Map” is about how huge populations live together, how cities can kill – and how they can save us.

Über den Autor
Steven Johnson is the author of the acclaimed books Everything Bad is Good for You (described as a ‘must read’ by Mark Thompson, head of the BBC), Mind Wide Open, Emergence and Interface Culture. His writing appeared in the Guardian, the New Yorker, Nation and Harper’s, as well as the op-ed pages of The New York Times and the Wall Street Journal. He is a Distinguished Writer In Residence at NYU’s School Of Journalism, and a Contributing Editor to Wired. He is also the co-creator of several influential web sites: FEED, Plastic, and Outside.in. He has degrees in Semiotics and English Literature from Brown and Columbia Universities.

Virfreed.

Muer wäert Apple jo bekanntlecherweis hieren neien Produit (wahrscheinlech en Tablet) virstellen a perséinlech sinn ech wierklech drop gespaant. Et ass, fir pathetesch ze ginn, e bëssen wéi fréier virun Niklosdag.

Well den Potential fir esou en Apparillo ass schon grouss. An deem Sënn och hei eng interessant Studie wéi eng Zeitung op sou engem Tablet kéint ausgesinn:

(via)

Méi sécher?

Nees en interessanten Artikel vum Bruce Schneier: “U.S. enables Chinese hacking of Google“.

In order to comply with government search warrants on user data,Google created a backdoor access system into Gmail accounts. This feature is what the Chinese hackers exploited to gain access.

Mee dee Problem gët et net nëmmen bei Google:

In Greece, between June 2004 and March 2005, someone wiretapped more than 100 cell phones belonging to members of the Greek government: the prime minister and the ministers of defense, foreign affairs and justice. Ericsson built this wiretapping capability into Vodafone’s products and enabled it only for governments that requested it. Greece wasn’t one of those governments, but someone still unknown — A rival political party? Organized crime? Foreign intelligence? — figured out how to surreptitiously turn the feature on.

En ass usech och generell:

Whether the eavesdroppers are the good guys or the bad guys, these systems put us all at greater risk. Communications systems that have no inherent eavesdropping capabilities are more secure than systems with those capabilities built in. And it’s bad civic hygiene to build technologies that could someday be used to facilitate a police state.

Brave, new world …